آبخورگ ما

چه خوش آن روز که دلدار نهان باز آید

گل نرگس زِ پیِ باد خزان باز آید

زخم ناسور ستم چون که بسی مزمن شد

آن شفا بخش خدایی زنهان باز آید

گَرد اندوه بشویید به اشک شادی

خبر ای منتظران روح جهان باز آید

شیعیان وا اَسفاگو زِ فراق یوسف

مژده تان باد که آن فخر زمان باز آید

گرچه از دوری خورشید جهان تاریک است

مهر تابان نهان ، نور فشان باز آید

گرد و خاکی که ستم کرد به پا می خوابد

مَه عادل که نهان است  ، عیان باز آید

ماه شعبان که شود ما همه مهمان وی ایم

همه شادند که آن سرو چمان باز آید

دین دارانِ دروغی مِه شان  محو شود