آبخورگ ما

 بر رویِ کُره یِ خاک

یک گوشه یِ دِنجی پاک

هست دهکده ای بی تا

چون کبکِ دَری زیبا

     ******

خفتند عزیزانش

زیباتر از آهو

در دامن کوهستان 

آرام به قبرستان

یاد خوش آن ها هست

شیرین چو شفتالو

         *****

یک کوهِ بزرگ چون مار

با کودکِ خُرد بر خاک

با ناز به خواب رفتند

بی واهمه و بی باک

    *****

در سایه یِ مارِ خُرد

روستای عزیزمن

این زالِ زَرِ «آبخورگ»

بر دامن قاف خفته است

بر بال و پر سیمرغ

8/4/94حسین ذوالفقاری