آبخورگ ما

ای حسینی که به عالم تو فکندی همه شور

سر پاکت به سنان شد همه را بیرق نور

خون پاکت چو به صحرای بلا ریخته شد

زجهان رخت ببست تا به ابد جشن و سرور

قلبشان اشک شد و از مژه ها گشت روان

در غم اصغر نه ماهه ، چه انسان و چه حور

قاف سیمرغ کجا ؟ چاله تزویر کجا؟

جان عالم به فدایت که شدی آتش طور

یا حسین قصه ایمان تو را هر که شنید

عاشق مکتب نامت همه عالم به غرور

گاندیِ هند ز عشقت ، سخن از حق گوید

خون یاران تو ، بشکست سلاح زر و زور

به حقیقت تو کلیمی ، شده مدهوش یهود

ای سرت سِّر اَنِ الله ، و طور ، چاه تنور

یا خلیلی که به جای تبر بت شکنی

خون خود داد به رگ های تو رحمان غفور

ز ازل تا به ابد چون شهدا جمع شوند

هم امام است و علم دارحسین (ع) روز نشور

آن که را کشتی نوحش تو شدی یافت نجات

دو جهان را تو چراغی به هدایت زِ فجور

من ز فرموده­ ی ایشان سخنی نقل کنم

«دین اگر نیست تو را، باش تو آزاده زِ جور»