آبخورگ ما

چه با درد گفت ، آن سراینده ی نامجو:                 «تفو بر تو ای چرخ گردون تفو»

«عرب را به جایی رسیده است کار»                       که فرزند ایران کند ،خار و زار

دریغ است به خود نام پارسی نهم                             و در خاک «وهّاب» گذارم قدم

اگر بر تنم صد غل  و پالهنگ                                   گذارند و بعد در دهان نهنگ

کنند پاره پاره تنم و استخوان                                   بکوبند به سندان و پتک گران

نمایند تنم را به ارّه دو نیم                                    چو جمشید نام آور از کین و بیم

چو پوران کاوه سرم را برند                                   مخم قوت ماران ضحاک کنند

تنم را لگد کوب اسبان و پیلان کنند                  سر کوچکم را چو میرزای گیلان کنند

تن نازک اصغرم را کنند چاک چاک                   به آتش کشند خیمه ها را ، چه باک؟

از آن به که با پای خود حج روم                                از آیین پارسی دمی کج روم

حسین چون که ظلم یزیدی بدید                       ز صحرای میقات به دشت حماسه دوید

رها کرد حرم را و حج را سوی کربلا                 شتافت تا شود زنده ایمان و باطل فنا

تاسّی کند شیعه از، آن امام همام                       سخن را به نامش به پایان برم والسلام

حسین ذوالفقاری 94/1/23