آبخورگ ما

آنغوزه چینی

شغلی فصلی است؛که پدران ما از گذشته دور در فصل تابستان به آن مشغول می شدند. و در کنار دامپروری و کشاورزی از کوه و موهبت های الهی در آن از جمله این گیاه متناقض نما،خوشبوی بد بونما،یعنی کما نهایت استفاده را می کردند.   و ازپستانهای بی شمار مام کوه شیره ی تراوش شده ی آن را با مکش لبهای همت خویش چون شیر آغوز به کام تشنه وگشنه ی اقتصاد خانوار خویش جاری می ساختند.و اینک

مراحل کاری  آنغوزه چینی:

1-انتخاب تنگل .2- ته کردن کماح.  3-تمیز کردن ریشه 4-درست کردن کول .5-از زیر خاک در آوردن بیشتر ریشه

 6- نیش زدن 7-برداشت که اغلب 14 نوبت و درصورت خوب بودن بارندگی تا 19 و 20 بار انجام می شود.

نشون کردن

در قدیم در ابتدای تنگل چند بوته تگیس به صورت سر و ته یعنی ریشه به سمت بالا گذاشته می شود و این نشانه ای بود که قبلا توسط شخص دیگری گرفته شده است .اما اکنون با رنگ بر روی سنگها نام و سال نوشته می شود.

ته کردن

یعنی سنگ روی برگهای سبز کماح گذاشته شود تا هنگامی که برگها زرد شد باد آنها را نبرد و محل ریشه گم نشود می شود و این نشانه ای بود که قبلا توسط شخص دیگری گرفته شده است .اما اکنون با رنگ بر روی سنگها نام و سال نوشته می شود

(ته کردن کماح:معنی کنایی آن در آبخورگ یعنی نامزد کردن  نهانی که هنوز همگانی نشود  )

درست کردن کول

درست کردن سایبان با قطعات سنگ بر روی ریشه کماح که در آن به سوی شمال باشد که آفتاب به آن نتابد.

بقیه ی مراحل واضح و آشکار است.در جمع آوری از تیغ مخصوص به نامه دست کله  و از ظرفی از جنس مشک به نام کتول استفاده می شود.

شیره ی به دست آمده شیره ی آنغوزه نام دارد . و ارزش دارویی فراوان دارد و محصول صادراتی است. ریشه ها ی بریده شده که چون قلیه ی سیب زمینی است کشته نام دارد وارزش آن از شیره کمتر است.

نویسندگان :حسین ذوالفقاری با همکاری دوست خوبم محمدرضا مرتضوی